मनमुक्ता

  सतत दिसत राहणारा तो एक ठिपका मन अस्वस्थ करत राहतो आणि आपल्याला काही कळायच्या आत आपण त्यावर क्लिक केलेली असते. शेकडो stories अश्याच पडलेल्या असतात. आपण जेव्हढ शक्य असले तेव्हढ्या वेगात क्लिक करत राहतो, फक्त तो एक ठिपका घालवण्यासाठी. आपलं लक्ष कुठेच नसतं, ना त्या story कडे, ना त्या story मधल्या कंटेंट कडे. शेवटी दमून कंटाळून ते तसचं अर्धवट टाकून बाहेर पडतो. त्या stories च्या दुनियेतून आणि समोर आ वासून उभी असते ती feed! काही वेळापूर्वी ज्या वेगात stories seen करण्यासाठी धडपडत असतो त्याच वेगात पुन्हा feed scroll करायला सुरुवात करतो. पुन्हा तेच, लक्ष नसतं त्या पोस्ट कडे, त्याच्या caption कडेही आणि कॉमेंट्स तर खूप आधीच दुर्लक्षित केलेल्या असतात. हे चालूच राहतं निरर्थक!  खरचं काही अर्थ आहे का ह्याला? एका ॲप वरून दुसऱ्या ॲपवर, बदललेला असतो तो फक्त इंटरफेस. पुन्हा scroll-click चा ससेमिरा चालूच राहतो. आपण गोल-गोल फिरतच राहतो. असंच तास- दोन तास घालवल्यावर लक्षात येतं किंबहुना ते आधीच आलेलं असतं पण आता जाणीव होते ती एकाद्या शारीरिक वेदनेची! गेल्या तासा- दोन तासात अख्खं जग फिरून आलेलो अस...

  कुठलंही पुस्तक वाचताना, त्यातले प्रसंग-व्यक्तिरेखा समजून घेताना आपण नकळत त्याची चित्रं डोळ्यासमोर तयार करत असतो. प्रत्येक व्यक्तिरेखेचं आपल्या मनात एक चित्र तयार झालेलं असतं. त्या व्यक्तीची वागणूक, बोलण्याची पद्धत ह्या सगळ्याचा अंदाज घ्यायचा प्रयत्न आपण करत राहतो. अगदी लहानपणापासून आपण रामायण, महाभारतातल्या गोष्टी वाचत-ऐकत आलोय. अगदी सगळ्या पुराणकाळातल्या प्रसंगाची चित्रवर्णन सुद्धा आपल्या डोळ्यासमोर येतात. मग त्यात सीतेचं अपहरण, जटायू युद्ध, हनुमानाने पेटवलेली लंका, ते अगदी द्रौपदीचं वस्त्रहरण, महाभारतातील युद्ध, कृष्णजन्म असे कितीतरी प्रसंग आपल्या बालपणीचा भाग असतात. अश्या बऱ्याचश्या गोष्टींमुळे त्या त्या व्यक्तींकडे बघण्याचा आपला एक दृष्टिकोन बनत गेलेला असतो. उदाहरणार्थ- कृष्ण, द्रौपदी, राधा, कुंती किंवा अगदी गांधारी! ही मोजकी नावं ह्यासाठी की हल्ली अरुणा ढेरे ह्यांचा कृष्णकिनारा हा कथा संग्रह वाचला. त्यात तीन कथा आहेत. पहिली राधेची, दुसरी कुंतीची आणि तिसरी द्रौपदीची! आपण कधीच न कल्पलेल्या गोष्टी वाचतो/ऐकतो आणि आतापर्यंत आपण जपलेली आपल्या मनातली एखादी व्यक्तिरेखा पूर्णपणे बदलू...

  नवीन दिवस उजाडतो आणि मावळतो, वर्ष सुरू होतं आणि संपत, आयुष्याचही तसचं काहीसं! प्रत्येकाचा प्रवास निराळा... प्रत्येकाची सुरुवात वेगळी आणि शेवटही! आणि गंमत म्हणजे ह्या दोन्ही गोष्टी आपल्या हातात नसतात. पण ह्या दोन्ही गोष्टी जोडणारी अख्खी वाट कशी चालायची हे आपल्याच हातात असतं. ह्या सगळ्यामध्ये महत्वाची भूमिका बजावतो तो आपला दृष्टिकोन आणि त्याला अनुसरून केलेली मेहनत! ह्या दोघांची जोडगोळी प्रवासात असलेले अडथळे पार करायला मोलाची मदत करते. असाच कधीतरी कुठेतरी प्रवास करत असताना त्या त्या क्षणी मनात रेखाटलेली काही धावती विचारचक्र.   विंडो सीट लोकल मधली विंडो सीट मला मात्र नेहमीच एक खुप मोठा प्रश्न पाडते. एकमेकांसमोर तोंड करून असलेल्या लोकल मधल्या सीट्स, काही ट्रेन ज्या दिशेला चाललीय त्या दिशेला तों...

लहानपणी पावसाळ्यात, शाळेतून घरी येताना रस्त्याच्या आजूबाजूला रुजलेल्या तेरड्याच्या बिया अलगद न फुटता काढून मग त्या मुद्दामहून फोडणे म्हणजे आवडीचा विरंगुळा. तेरड्याच्या बिया फोडल्यावर त्यांचा आकार म्हणजे कृष्णाने ज्या कालियामर्दनचा वध केलेला अगदी तसाच! काल-परवा रस्त्यावर फेरी मारत असताना तेरड्याची झाड पाहिल्यावर त्याच्या बिया काढून फोडण्याचा मोह आवरला नाही.  काही गोष्टी अशा असतात की त्या कधीच बदलत नाहीत. काही जागा, व्यक्ती आणि त्याच्याशी जोडल्या गेलेल्या आठवणी कितीही काळ लोटला तरी जशाच्या तशा डोळ्यासमोर उभ्या राहतात. मनात असलेली त्या गोष्टींसाठीची उत्सुकता कधीच कमी होत नाही. आपण वेगवेगळ्या ठिकाणी प्रवास करत राहतो आणि आपला तो प्रवास अखंड चालूच असतो, आज इथे तर उद्या तिथे!  आपण राहिलेली घरं, जागा, तिथले रस्ते, माणसं मनात घर करून राहतात. त्या प्रत्येक रस्त्याला, जागेला आपला प्रवास माहिती असतो, ती जागा आपल्या प्रवासाचा एक अविभाज्य घटक असते. आपल्या आयुष्यात कमी जास्त प्रमाणात ती स्वतःचं महत्त्व टिकवून असते. पुन्हा कधी त्या ठिकाणी गेल्यावर तिथे आपण घालवलेल्या वेगवेगळ्या सुख-दुःखाच्या ...

दिल है छोटा सा, छोटी सी आशा मस्ती भरे मन की, भोली सी आशा चाँद तारों को, छूने की आशा आसमानों में उड़ने की आशा... कुठेही हे गाणं कानावर पडलं किंवा सहज कधीतरी आठवलं तरी मन एकाच ठिकाणी जाऊन पोहोचतं ते म्हणजे पुण्याच्या गोसावी वस्ती मधलं समिधा सेंटर! गेल्या वर्षी 'The Granny Cloud' ला १० वर्ष पूर्ण झाली त्या निमित्ताने पुण्यात सुनीता मावशींच्या घरी एक छोटंसं get together केलं. डॉ. शाहरुख हैदराबाद वरून आला होता, जिऊ पुण्यातचं होती आणि मी मुंबईवरून गेलेले, योगायोगाने Liz सुद्धा काही कारणाने भारतात आलेली. आम्ही सगळ्यांनी मिळून समिधा सेंटरमधल्या Granny Cloud सेंटर ला भेट दिली. पुण्यासारख्या अर्बन शहरातला गोसावी वस्ती म्हणजे झोपडपट्टीचा परिसर. पण त्याच परिसरात एका दहा बाय दहा च्या खोलीत Granny Cloud चं सेंटर चालवलं जात होतं.  माझ्यासाठी SOLE आणि The Granny Cloud म्हणजे जिव्हाळ्याची गोष्ट! पण मी अनुभवलेलं Granny Cloud म्हणजे एक स्वतंत्र इमारत, काचेच्या भिंती, त्यात लहान मुलांना आकर्षित करेल असं रंगीबेरंगी फर्निचर, खूप सारे कम्प्युटर्स आणि तेही इंटरनेट connection असलेले. (आता जरी इंटरनेट co...

खरं तर खूप काही वाचायचं असतं, वेगवेगळ्या विषयांवर, घटनांवर, माणसांवर पण ह्या न त्या कारणांमुळे राहून जातं. मग ह्यावर पर्याय मिळाला तो आता सहज उपलब्ध असणाऱ्या ऑडिओबुक्सचा. पुस्तक हातात घेऊन ते वाचणं, पान पलटणं, नवीन पुस्तकाचा सुगंध अश्या सगळ्याच सुखाचा आनंद मिळणं शक्य नव्हतं ह्या पर्यायामुळे पण करून बघू म्हणून एक पुस्तक वाचायला... खरंतर ऐकायला सुरुवात केली. सुरुवात एखाद्या मराठी पुस्तकाने करू असं आधीच ठरलेलं होतं. याच एक कारण म्हणजे खूप जास्त लक्ष देऊन ऐकावं लागणार नव्हतं. मातृभाषा ही कधीही, कितीही घाईत अगदी काम करता करता कानावर पडली तरी ती उमगत जाते, परिणाम घडवत जाते, शब्दांमागच्या भावभावना मनाच्या पटलावर उमटत जातात. तसं बघायला गेलं तर मी हा स्वतःवर केलेला एक प्रयोगचं होता. जसं काहीही लिहिताना मला कागद पेन जवळचं वाटतं तस वाचतानाही मला ई-बुक पेक्षा हाताला होणारा पुस्तकाचा स्पर्श आणि पुस्तक हातात घेऊन वाचण्याची पद्धतचं जास्त जवळची वाटते. हा प्रयोग एक वेगळा होता ह्याच मुख्य कारण म्हणजे मी वाचणार नव्हते तर ऐकणार होते... अख्खं पुस्तक! मग पहिलं पुस्तक म्हणून सुनीता देशपांडेचं '...

खूप दिवस काही लिहिलं नाही की एक वेगळीच तगमग सुरू होते मनात. काही तरी लिहिलं पाहिजे असं सतत वाटत राहतं आणि काय लिहावं हा प्रश्न सतावत राहतो. खरंतर लिहीणं हे खूप जास्त विचार करून लिहीण्यापेक्षा ते सरळ सोप्पं त्या क्षणाला वाटेल तसं नैसर्गिक असावं असं मला नेहमी वाटतं... अगदी candid! उगाच बढेजाव नाही, नाटकीपणा नाही, जे वाटलं ते सरळ-साध्या भाषेत कागदावर उतरवत जावं. कागदावर उतरवत असताना सुद्धा शेवट कधीच माहीत नसतो पण त्या शेवटाकडे चाललेला प्रवास मात्र खूप नव्या जाणीवा करून देत असतो. जाणीव... मेंदूत चालू असलेल्या गुंतागुंतीची, जाणीव... सतत चालू असलेल्या विचारचक्राची, जाणीव... पटपट कागदावर उमटणाऱ्या अक्षरांची आणि जाणीव... घडू पाहणाऱ्या नवनिर्मितीची! ह्या लिखाणाचा प्रवास आणि आपला जगण्याचा प्रवास यात खूप साम्य जाणवत मला... उद्या काय आहे माहीत नाही... पण आज जे वाटतंय ते करून मोकळं व्हावं... होणाऱ्या चुका नंतर निस्तराव्यात, पण त्या क्षणाचा आनंद घ्यावा. कशी गंमत असते ना, खूप दिवस विचार करून, एखादा विषय समजून-उमजून, त्यावर अभ्यास करून लिहिणं आणि सहज सुचलं च्या caption खाली बिनधास्...

उसवण्याचे दुःख आता, काही नवीन नाही जोडणे पुन्हा नव्याने, आता होणे नाही हुरहुर नेमकी ही, उरी साठलेली अस्वस्थता मनाच्या, कोपऱ्यात दाटलेली संवाद केव्हढासा, स्वतःशीच उमटलेला हा प्रवास रोजचाच, निःशब्द होत चाललेला घालमेल ही तरी, डोकावून पाहणारी क्षितिजे हळवी तरी, व्याकुळतेने डोलणारी भास आभास सारे हे, ठाव मनीचा नाही पुन्हा पुन्हा सतावणारा, हा घाव कोवळा नाही -गौरी अजय चिंदरकर १६/०९/२०१९

खूप दिवसांपासून फोनच्या गॅलरीमधे पडून असलेला , साधारण वर्षभरापूर्वी विरार लोकलमधे काढलेला हा फोटो दिसला. ते समोरच्या सीटवर बसलेल्या आजींचे सुरकुतलेले हाथ अस्वस्थ करत होते... गुपचूप फोटो काढून पुढे कधीतरी यावर काहीतरी लिहू म्हणून फोनमधे जपून ठेवलेला तो फोटो. हातावरच्या सुरकुत्या त्यांच्या वयाची साक्ष देत होत्या. टापटीप नेसलेली साडी, हातातलं छानसं घड्याळ, शांतपणे हातावर हात ठेवून बसलेल्या आजींच्या चेहऱ्यावरचा आत्मविश्वास त्यांचा चेहरा अजून खुलवत होता. शरीर थकलं असेल कदाचित पण त्यांच्याकडे बघून एक वेगळीच ऊर्जा मिळतं होती. कारण काहीही असो पण अगदी त्या वयातही विरार लोकलमधे, अगदी मुंबईच्या 'peak hours' मधे चढण्याच्या त्यांच्या हिंमतीचं कौतुक वाटलं. नंतर विचार केला तर लक्षात आलं की ह्या आजी एकट्याचं नाहीयत... आजूबाजूला असे असंख्य आजी आजोबा आहेत ज्यांच्यासाठी वय हा फक्त एक आकडा आहे... प्रत्येकाची जगण्याची कारणं वेगवेगळी आहेत... कोणी रोजच्या जेवणासाठी कष्ट करतंय, कोणी रिटायरमेंट नंतरचा वेळ घालवण्यासाठी तर कोणी शिकण्यासाठी... होय, शिकण्यासाठी! आयुष्यातल्या उतारवयातल्य...

एक मुसाफिर मिला था सफर में किसी मुंतजिर सा लग रहा था आंखों में अलगसी एहतिमाल थी और चेहरे पर ज़ुल्मत लगता तो वो मुम्ताज़ था लेकिन शायद ताराज के रास्ते पे था अफ़कार थी या रंज या सिर्फ एक उज़्र क्या मफ़हूम था उसकी बातों का जो उसकी खराब बख्त का जवाज़ दे रही थी काविश थी उसकी अबद रहने की या फिर अपने हिदायत के क़तरोंसे तिश्नगी बुझाने की तजस्सूस से देखा उसकी बे-ज़ार आँखों को एहसास दिखाया उसने उसकी ख़ुलूस का नक्श छोड़ के गया मेरे दिल पे वो था उन्वान किसी किताब का - गौरी अजय चिंदरकर 19/05/2019 For reference- मुंतजिर- प्रतीक्षित, एहतिमाल- अनिश्चितता, ज़ुल्मत- अंधकार, ताराज- बरबादी, अफ़कार- चिंता, रंज- दुःख, उज़्र- बहाना, मफ़हूम- अर्थ, बख्त- भाग्य , जवाज़- औचित्य (justification), काविश- प्रयास, अबद-अनन्तकाल, हिदायत- मार्गदर्शन, क़तरा- बून्द, तिश्नगी- प्यास, तजस्सूस- जिज्ञासा, बे-ज़ार- उदासिन, ख़ुलूस- निर्मलता, नक्श- छाप, उन्वान- शीर्षक

हाती एक कागद कोरा त्यावर एक रेषा कधी इथे तर कधी तिथे वळवळणारी ! माहित नाही तिला शांतता अधीरतेने नुसती धावणारी रिकामी जागा शोधत फक्त उमटणारी! कधी नव्हे ती जरा पहुडली आजूबाजूला पाहू लागली निशब्दता एका क्षणी स्वतःच्याच गुंत्यात अडकलेली! कुठे घट्ट गाठ, कुठे स्वतःच अडवलेली वाट, कुठे उगाच घुसखोरी, एव्हढं करूनही पाटी मात्र कोरी! ऐक जरा, क्षणभर थांब जरा, वेग तुझा आवर जरा! थबकलीस? हरकत नाही. थांबव आता गुदमरणं स्वतःच्याच कोड्यात दोन पावलं टाक जरा माघारी नको उगाच जिंकण्याची घाई! संयमाने चाल पुन्हा तुझा तोच रस्ता पण आता नव्या ध्येयवेडाने अनुभवांच्या शिदोरीने! पुन्हा एक कागद कोरा पुन्हा त्यावर एक रेषा मुक्तपणे विहरणारी सांगे जगा गोष्ट न्यारी! -गौरी अजय चिंदरकर 11/03/2019 P.S. Inspired by Project Semicolon. (To know more about Project Semicolon visit: https://projectsemicolon.com/ )

स्थळ: इंटरसिटी एक्सप्रेस, ठाणे स्टेशन वेळ: सकाळी ७ वाजून १४ मिनिटे वेळेवर ट्रेन प्लॅटफॉर्मला लागली. आधीच आरक्षण केलेलं असल्यामुळे मी नियोजित डी६ डब्यात माझ्या सिटजवळ गेले. अगोदरच माझ्या बाजूच्या सिटवर खिडकीपाशी एक आजोबा वर्तमानपत्र वाचत बसले होते. मी तिथे पोहोचताच त्यांनी एका निरर्थक कटाक्षाने पाहिलं आणि पुन्हा आपलं काम करू लागले. मी बॅगेतून माझा स्कार्फ आणि कोसला बाहेर काढून माझ्या सिटवर ठेवली आणि बॅग कॅरियर वर ठेवली. आजोबांनी माझ्या सिटवरची कोसला पाहिली आणि एक छानसं स्मितहास्य करत माझ्याकडे पाहिलं. कदाचित त्याचंही कोसलाशी काही जवळचं नातं असावं किंवा ह्या एका पुस्तकामुळे त्यांचा माझ्याकडे पाहण्याचा दृष्टीकोन बदलला असावा. बऱ्याच दिवसांपासून कोसला वाचण्याची इच्छा होती. योगायोगाने माझ्या एका ऑफिस सहकार्याने मला ती भेट दिली. कोसला वाचून पूर्ण झाली. खरंतर कोसला बद्दल खूप काही ऐकून होते पण कोसला वाचण्यापेक्षाही ती अनुभवता आली याचा आनंद जास्त आहे. जवळजवळ ५५ वर्षांची कोसला! पण अजूनही तिचं अस्तित्व का टिकून आहे याची जाणीव पुस्तक वाचताना होते. सुरुवातीला थोडीशी जड वाटणारी अ...

भस्सकन कागद ओढवा... हाताला मिळेल ते पेन घेऊन घासाघीस सुरू करावी. डोक्यातल्या, मनातल्या, हृदयातल्या असंख्य अव्यक्त भावना आपल्याला काही समजण्यापूर्वीच कागदावर जाऊन चिकटाव्यात. नेहमी काय लिहावं हा मोठा प्रश्न पडत असतो पण पुढे लिखाण कोणत्या दिशेने घेऊन जावं हा साधा विचारही न करता जे वाटेल ते फक्त लिहत सुटावं... व्यक्त व्हावं... मोकळं व्हावं... असं फार कमी वेळा होतं. आजही तसंच काहीसं दिशाहीन... संदीप खरे आणि सलील कुलकर्णी ह्यांचा प्रमुख पाहुणे म्हणून समावेश असलेला 'सूर नवा ध्यास नवा ' च्या एक भागाचा व्हिडिओ पाहिला. एक भावनांवर प्रेम करणारा मनुष्य तर दुसरा शब्दांना धरून सूर लावणारा... ( अर्थात हेही संदीप खरेंच्या शब्दात) आणि त्यातही संदीप खरेंनी सादर केलेली 'सायकल' ही कविता. एका बापाचं भावविश्व संदीप नेहमीच त्याच्या कवितेतून मांडत आलाय. प्रत्येक वेळी ते भिडतं आणि अभिप्राय म्हणून दोनच गोष्टी होतात, एक म्हणजे डोळ्यातून वाहणारी आसवं आणि दुसरी म्हणजे निशब्दता! आपोआप बॅक ऑफ द माईंड विचारचक्र सुरू होतात.कवितेतील चपखल शब्द त्रास देतातच पण त्याहूनही जास्त विचार करायला ...

आज एक लम्हा गुजरा  खामोशियोंको लेकर खामोशिया थी... फिर भी  मन की बुलंद आवाज़ कुछ कहा करती थीं तआकूब करना था उस मंज़िल को जो ख़्वाबोंमे भी आती थी मुसाफ़िर की सफर ने  सब्र करने का फैसला लिया था कठिनाईयां बहुत थी  लेकिन हौसला नही हारा था इन्तजार था उसी लम्हे का  जिसकी दिलसे गुज़ारिश थी जो दिल चाहा वो पाने की उसी खामोशियोंमें ताकद थी - गौरी अजय चिंदरकर ०१/०८/२०१८

सोचा कुछ यूहीं दुनिया की सैर कर लेते हैं देखा तो ज़िंदगी ने दुनिया दिखाई है कुछ मतलबी अंदाज हमेशा नजर आए हैं कुछ पुराने लम्हे बिन बुलाए सामने आए है अल्फाज से बने वादे अचानक से डगमगाने जो लगे है  दिल के अरमान कुछ अंधुक से दिख रहे हैं कसमोंसे जुड़े रिश्ते फिर भी आपस में गुनगुना रहे हैं मुझे ही मेरे ख्वाबिदा होने का एहसास दिला रहे है सामने खडे मंझिलने गिरते हुए भी चलने को मजबूर किया है फिरसे उसी उम्मीद से दौड़ लगाने को कहा हैं बहुत मुश्किलों से ये दर्या राह दिखा रहा है शायद आज मेरी मेहनत रंग लायी हैं जिंदगी ने चलते चलते दुनिया दिखाई हैं जाते जाते इसी सफर ने बस्स एक मुस्कान छोड़ने कही हैं - गौरी अजय चिंदरकर २१/०५/२०१८

कुछ ऐसी बातें होती हैं जो दिलके बहुत पास होतीं हैं सुकुन तो तब मिलता हैं जब वो खयालोंमे भी आती हैं कुछ ऐसी बातें होती हैं जो खयालोंसे ख्वाहिश बन जाती हैं और मजा तो तब आता हैं जब बिना कोई अल्फाज कहें ख्वाहिशें हकीकत मैं बदल जाती हैं। -गौरी २८/०३/२०१८

मी गावात वाढलेली आणि त्यातही मुख्य गावापासून ३ - ४ किलोमीटर अंतरावर माझं घर . आजूबाजूला घरांची जास्त दाटीवाटी नाही . प्रसन्न शांतता , अंगणात उभं राहिल्यावर दूरवर दिसणारा परिसर . दूर डोंगरावर असलेल्या आंब्याच्या बागा , गावाला जोडणाऱ्या रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला असलेला काळा दगड , हळूच माडाच्या झाडाआड लपलेलं दूरवर दिसणारं एखाद दुसरं घर , रस्ता जास्त रहदारीचा नसल्याने कधीतरी जाणारी वाहनं आणि सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे दिवसरात्र दिसणारं मोकळं विस्तीर्ण आकाश .                                                                             सकाळी घरासमोरून उदयाला ...

डॉ . काका ! तशी आमची ओळख जूनीच . खरंतर मला आमची पहिली भेट आठवतही नाही , इतकी लहान होते मी . आठवणींच्या सिनेमाची negative film डोळ्यासमोरून फिरू लागते ती म्हणजे काकांच्या दवाखान्यापासून . स्थळ : रुपाली हॉस्पिटल , शिरगाव डॉ . काकांची दवाखान्यातली तपासणीची खोली . टेबल , खुर्ची आणि गळ्यात स्टेथोस्कोप घालून बसलेली मी . अविर्भाव असा की जणू काही मीच डॉक्टर आहे . कधी टेबलवर , कधी खुर्चीवर , कधी काकांच्या मांडीवर तर अगदी कधी काकांच्या खांद्यावर माझी स्वारी . काकांच्याच खिशातल्या पेनाने प्रिस्क्रिप्शनच्या कागदावर चार रेघोट्या ओढल्या म्हणजे ह्या डॉक्टरचं काम संपायचं ! खरंतर ही सुरुवात नसावी पण मला आठवते ती हीच . तर डॉ . काका ! मुळचे साताऱ्याचे , मुंबईत MBBS पूर्ण केलेलं आणि नंतर शिरगावात स्थिरावलेले . पेशाने डॉक्टर पण मनाने खरेखुरे कलाकार ! लहानपणी काकांकडून खुप गोष्टी ऐकल्या , त्यांच्यासोबत छान गाणी म्हटली पण मी जशी जशी मोठी होत गेले तसं काकांच्या व्यक्तिमत्वाचे वेगवेगळ...